آن است كه متعيّن است كه به اين نحو بگويد « اشْهَدُ انْ لا إِله الَّا الله وَحْدَه لا شَريكَ لَه ، وَاشْهَدُ انَّ مُحَمَّداً عَبْدُه وَرَسُولُه ، اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ » و غير از اين ، مجزى نيست على الأحوط « 1 » ، اگر چه كفايتِ شهادتين ، خالى از قوت نيست . و واجب است نشستن به قدر ذكر واجب « 2 » و همچنين واجب است قرار گرفتن در حال ذكر ؛ و واجب است در ذكر ، محافظت بر عربيّت . فراموشى تشهّد و سجده س هر گاه فراموش كند تشهّد اوّل را و به خاطرش بيايد پيش از داخل شدن در ركوع ، چه كند ؟ ج واجب است كه برگردد و بنشيند و تشهّد را به جا آورد و برخيزد و نماز را تمام كند و از براى قيام بىجا ، دو سجدهء سهو احتياطاً به جا آورد ؛ و همچنين هر گاه قرائت « 3 » يا تسبيحات خوانده باشد . س هر گاه بعد از داخل شدن به ركوع به خاطرش آيد كه تشهّد را نخوانده ، چه كند ؟ ج نماز را تمام كند و بعد از نماز واجب است ، قضاى تشهّد را بخواند و دو سجدهء سهوِ واجب ، به جا آورد . س اگر پيش از سلام متذكَّر شد كه تشهّد آخر را نخوانده ، چه بايد كرد ؟ ج بايد برگردد و تشهّد را بخواند و نماز را تمام كند . س اگر بعد از سلام ، به خاطرش آمد كه تشهّد آخر را نخوانده چه كند ؟ ج آن را بخواند نه به قصدِ ادا و قضا و سلام را هم بگويد و دو سجدهء سهو واجب به جا

--> « 1 » ترك نشود چنان كه گذشت در تعليقه . « 2 » با اشتغال به ذكر و احوط است در صورت عدم معرفت اصل و بدل ، چنان كه گذشت در تعليقه . « 3 » يعنى براى اين زيادتيها ، سجود سهو به جا مىآورد بنا بر احوط .